Als ik later klein ben

Willem, one of my best friends, big brother, my Hitch when it comes to boys and very important to know for the ladies he still checks the box single. Today I am posting one of is stories. Even though it is in Dutch I cannot not share it with you. It is sincere, filled with love and extremely recognizable if you are about to hit the wrong side of your 20ies.

Enjoy!

Zeker weten;
Willem en oma Rietje is bang. De zestiende van november negentienhonderd éénentwintig kwam ze op deze wereld. Mijn oma is bang om oud (!) te worden, doodsbang. Vanmiddag zag ik haar voor het eerst huilen. Onze tweede moeder die jarenlang bij ons in huis woonde, toen de wereld voor mij nog niet veel verder reikte dan de achtertuin, vanwege het feit dat mijn vader een zeer lang ziekbed heeft gekend en moeders voltijd werkte. Weende ze omdat ze op deze schijnende herfstdag met twee van haar drie trotse kleinkinderen op het terras tomatensap aan het drinken was, uiteraard met verse peper, met een buiten proportionele punt appelgebak in het vooruitzicht. Dat is namelijk wat je hoort te doen met grootouders, appelgebak eten. Of was het toch dat besef dat ze sinds kort niet meer zonder rolstoel langere afstanden kan afleggen. Ze vroeg om een zakdoekje. Hield onze handen kort, hard vast.

 Je hebt dus een ietwat hectisch en besproken, doch kort leven achter je liggen kijkend naar mijn grootmoeder die snel haar 93ste levensjaar in zal inluiden. Het leven gewoon nemen, ondergaan, accepteren. However you want to call it. Dat is iets wat haast niet meer te doen is voor deze twijfel-generatie. We twijfelen massaal. Welke helse vakantie te boeken voor volgende zomer, 14 verschillende soorten yoghurtdrank in de schappen, het effen shirt of toch met all-over print en laten we het maar helemaal niet over de verkiezingstijd gaan hebben. Vlak voor aanschaf toch nog dat vergelijkend warenonderzoek checken om de boel weer overhoop te donderen. Besluiteloosheid…de moord!

Je kunt niet alles controleren en dat hoeft ook niet. Klinkt als een suffe blauwe tekst op het toilet. Ook al zo’n aangename plek bij uitstek om te gaan twijfelen. Bovenaan mijn curriculum vitae kan beroepstwijfelaar gezet worden inclusief uitroepteken. We zijn een bed geworden van 120 centimeter breed.

Teveel keus, zo verklaart oma het. Zogezegd zonder twijfel! Wat een onmisbaar leven, het geheel meemakend. Duitse soldaten marcherend door de straat, maanwandelaars Aldrin & Buzz, fokking de hele rise, fall, comeback & fall van ene Elvis Aaron Presley, het miljarden medium genaamd…. (tromgeroffel) televisie! Kalm is wat ze blijft. Uitproberen te leggen aan een vrouw die al 26 jaar 65+ korting krijgt dat ze niet bang hoeft te zijn voor de tijd. Dat ze geduld moet hebben en de tijd mag nemen. Het gaat simpelweg niet en dat weet je allebei, dus wordt het voor heel even treurig stil.

Later als ik klein ben. Dankjewel lieve oma voor het wegnemen van een paar procent twijfel.

20131013-125315.jpg

Advertisements

One thought on “Als ik later klein ben

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s